มาแล้ว
จะไปแล้วนะคะ

ไม่รู้อีกเมื่อไหร่
จะได้มาหาน้องได'อีก

ไม่รู้ว่าอีกสามปี
จะไปตกที่ไหน
ไม่รู้เหมือนกัน
ว่าชีวิตจะเป็นยังไงต่อไป

แต่จะเดินทางอีกขั้นแล้วนะ

ไกลซะด้วย~

「つぎがからつぎです」

จะบอกเธอคำนี้
แล้วชั้นจะกลับมา

no matter what

.....

ช่วงนี้จะไปสิงที่ multiply บ่อยหน่อยล่ะเน้อ
ชอบที่มันเรียบดี
ชวนๆ ไปดูรูปกานนะคะ

ง่า...จากลายเป็น space ร้างซะหล่ะ
ไม่หรอกม้าง...แล้วแต่อารมณ์

เวิ่นชะมัด
^_^

โปรดฟังซ้ำอีกครั้ง
http://kumikase.multiply.com/

=]

กลับมาแว้วว... จากเวชศาสตร์ชุมชน
ไปนั่งๆ นอนๆ กินๆ เล่นๆ
เปนวงจรอุบาทว์

แต่ก็เปนการพักผ่อนดีนะ

จปส.คือการเรียนรู้โครงสร้างสาธารณสุข
และการใช้ชีวิตใน รพช.

ก็คงรู้อะไรมากขึ้นล่ะนะคะ

แต่ตอนนี้ เซ็งเป็ด เซ็งห่าน...!!!
ชีวิตน้องแมคน้อยๆ ที่ HDD พังไปมันช่างน่าเศร้า
ทำไมต้องเจ๊งหลังหมดประกันด้วยฟระ

ช่วงเวลาที่ช้านห่างหายจากมันไปสามอาทิตย์
และข้อมูลที่หายไป

เศร้า mac

บ่นบ้าๆ อีกแหละ

ชีวิตมันก็อย่างนี้ละนะ


ขอบคุณคุนพี่ชายอีกที่ออกตังค์ค่ารักษาให้อีกแล้ว
ง่ะ....เมื่อใดจึงจะหาตังค์เองได้บ้างนะ

ปล.ถึงจะผ่านเมดิซีนแล้ว รู้สึกโง่ค่อดๆ ทำไงดี

ชีวิตมันก็อย่างนี้ล่ะนะ
ประหลาดดี

ไม่ได้เขียนผิดหรอกนะ
แค่อยากจะหาหัวข้อที่มันดูเก๋ๆ หน่ะ

การได้อะไรมาซักอย่าง มันก็คงต้องสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไปนั่นแหละ

.........................................................

ตอนนี้ มาอยู่วอร์ดเมดดิซีนแล้วเจ้าค่ะ มาได้หนึ่งวันหล่ะ
(แอบไปดูในหัวข้อศึกษาของเรา บล็อกนี้ต่อจากอันที่อยู่เมดปีที่แล้วพอดี ^^)

เปลี่ยนจากวอร์ดคุณลุง
เป็นวอร์ดคุณป้า

เปลี่ยนจากน้องปีสี่
มาเป็นน้องปีห้า และพี่ปีห้า

เปลี่ยนจากจิ้งจกข้างฝา
มาเป็นตุ๊กแกซะที (เริ่มมีเสียงดังขึ้นมาอีกหน่อย)

เปลี่ยนจากคนดวงอุด
มาเป็นคนดวงมีการศึกษาซะที​(ซิหน่า)

และก็ (อาจจะ) เปลี่ยนจากที่ไม่รู้อะไร
มาเป็นรู้จักการเป็นหมอซะที

เราจะเรียนรอดมั้ยนะ
ถ้าตอบตัวเองตอนนี้ก็ต้องบอก สู้โว้ย!!
มันไม่ยากหรอกหน่ะ (ฮะๆ T_T)
เราค่อนข้างมีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดอยู่แล้น

แต่เหนือกว่านั้น
สิ่งสำคัญในตอนนี้ ก็คือคุณป้าทั้งหลายที่นอนอยู่ในวอร์ด
ทั้งที่ on ventilator, ใส่ tube, unconscious หรือ E4V5M6 ทั้งหลายหน่ะนะ
คนสำคัญที่สุดในการรักษา
ไม่ใช่ คุณหมอหรอกนะ
คือ คุณผู้ป่วย ตะหาก

อยากมีกำลังใจ  จะทำดีให้ได้
ถึงรู้ว่าสไตล์เรามันคงไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่....
แต่ถ้าเราพยายามทำดีที่สุด  มันก็คงไม่แย่นักหรอกนะ

แล้วเราก็จะผ่านพ้นไปด้วยดีอีกแล้ว

..................................

การเดินทาง
จะมีอะไรที่ดีไปซะกว่า
การได้ตักตวงความสุข และประสบการณ์จากข้างทางทั้งหลายหล่ะ

จะได้บันทึกภาพดีดีไว้ให้อยู่ในหัวใจ
และก็จะกลายเป็นอดีตที่น่าจดจำอีกอันนึง

(ดูไม่ค่อยรู้เรื่องอีกแล้ว   ช่างมันเถอะเนอะ)


....................ลาไปหกอาทิตย์นะคะ แล้วเจอกัน ได'จ๋า.......................


ปล. บ้านอีกหลังสำหรับบันทึกความทรงจำ  เปิดบริการอย่างไม่เป็นทางการ
แล้วนะคะที่ http://kumikase.multiply.com/  เรียนเชิญทุกท่านค่า

ปล.2 วันก่อนไปเชียร์ซูเปอร์แมนมา อธิชาชวนปุ๊บ เกศรินก็ใจง่ายเหลือเกิน
ตกลงในเวลาไม่ถึงสามวิ   ก็นะ บุญศักดิ์ชนะตามคาด  เชียร์กันเข้าไป
ถ้าแพ้ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้วเนี่ย
เก็บกระต่ายฟิซูมาหนึ่งตัวเล็กในราคา 250 บาท
(พ่อกระต่ายตัวละ 450 อ่ะ แพงเกิ๊น+ ไม่ได้พกตังไป) อีกสองวันต่อมาครับท่าน
มันลดกระหน่ำ !!!  เหลือตัวพ่อ 2แถม1 ตกตัวละสามร้อย
-- ไม่ลดให้เร็วกว่านี้อ่ะคะพี่ทั่น -*-

ตอนแรกว่าจะไม่เขียนแล้ว
แต่มันซึ้งง่ะ

หัวข้ออ่านว่า หม่าม้าเฌอแตม ค่า

วันเกิดปีนี้ ครบยี่สิบสองแล้วอ่า
ผ่านไปไวจังหนอ
ตื่นมาตอนเช้้า
หม่าม้าก็แต่งตัวเรียบร้อยไปดูร้าน
เราก็งัวเงียๆ ทักหม่าม้า

เป็นครั้งแรกตั้งแต่จำได้
หม่าม้าบอกว่า HappyBirthday นะ
งื้อ ~~ รักม้าจางเรยอ่า

หม่าม้าเหนื่อยทุกวันเลย
กลับมาก็ต้องมาทำกับข้าว
ให้ยักษ์ๆ กินอีก

วันนี้ ของกินวันเกิด
เป็นกับข้าว อตก.ตอนเช้า
กะสุกี้ที่กินเหลือเมื่อวาน

เก่าๆ เอาไปอุ่นก็กินได้
แต่อร่อยจังเลยนะ

..........................................

ปีนี้ก็ได้รับ message กะกริ๊งกร๊างคล้ายๆ กะทุกๆปี
ก็ขอบคุณทุกๆ คนมากนะคะ
ดีใจที่มีเพื่อนๆ อยู่อย่างนี้ ^^ (พูดไม่เก่งง่ะ)
รักแม่ให้มากๆ ล่ะ

ได้ตุ๊กตาเลิฟมัมจากอาอี๊
อี๊กะให้ของขวัญทีเดียวทั้งหลานทั้งเจ้เลยม้าง ^^
มันอัดเสียงได้ด้วยอ่ะ
ก็น่ารักดี

มาคิดๆ ดู
รวมกะที่กิศเม๊นท์ในบล๊อกที่แล้ว
มันก็ไม่ใช่ช่วงชีวิตที่ว่างเปล่าหรอกนะ

เป็น ชั่ววูบในคืนเหงา ที่ก็จะผ่านไปอีกแล้วล่ะ

เราอยากไปเที่ยว ไปนู่นไปนี่
คิดอยู่เสมอว่าถ้าปีกกล้าขาแข็ง
แล้วก็คงไปเองได้ตามใจชอบ

แต่พอบินเหนื่อยแล้ว
ที่ที่เราคิดจะกลับไปพัก ก็คงไม่มีที่ไหน
นอกจาก
บ้านของเรา ละนะ

รักหม่าม้า
เราจะพาม้าไปเที่ยวนะจ๊ะ

สักวันหนึ่ง

ดีใจกะทุกๆ คนด้วยนะคะ So late ~~ อ่ะ
สองวันนั้นที่ไปมา ก็อยู่กะ 226'friends ซะเป็นส่วนใหญ่
บัณฑิตที่ไปถ่ายด้วยก็มี
ซี  เป้  สกาว  อาม่า(ต้นคุง)  กิซซี่  ฝ้าย  เบียร์ 
ชิน(ทองเพิ่ม)  (อยู่วิดวะ หมดเลยนี่ฝ่า)
โมโมะ(พีช)  นุ้ย   เบล(เกือบไม่เจอหน่ะ)

~~~ เง้อ   ปีเราจามีเพื่อนๆ มามั้ยหนอ
ทำงานทำการกันซะล่ะ

วันนี้ ก็ดูว่างๆ (จาสอบพรุ่งนี้อ่ะนะ)
ก็เลยมาทำรูปเพื่อนๆ อัพซะสามอัลบั้มเรยอ่าค่ะ

ถ้าใครผ่านมาเห็นก็มาเซฟรูปตัวเองไปได้เรยอ่านะจ๊ะ
หรือรีเควส full size มาเรย
เด๋ว สอบเสร็จ แล้วจาส่งไปให้ทุกโคนนนน

เกศร้ากกกกกทู้กโคนนนน ค่าาาา

อืม...รู้สึกอยากมีตังไปซื้อเลนส์แหะ 
จาได้รับจ๊อบบ้าง
มีใครอยากได้ตากล้องชิวๆ บ้างมั้ยอ่า
คิดเป็นข้าวหนึ่งมื้อก็พอนะ...

บั๊บบายยย ~~
อีกวันนึงเอง ค่อยมาอัพเพิ่มละกาน

อ่อ...เด๋วค่อยอัพรูปบัณฑิตศิริราชบ้างละกาน
(มะค่อยมีง่าาาา....)

เมื่อวานวันพระใหญ่ วันนี้ก็เริ่มเทศกาลเข้าพรรษา

มาสงบจิตสงบใจกันเถอะพ่อแม่พี่น้อง

อยากให้บ้านเมืองสงบสุข

อยากให้โลกไม่ร้อน

มือน้อยๆ ของเรานี้ จะช่วยอะไรได้บ้างนะ

สำหรับวันนี้ ธรรมะสวัสดีอีกครั้งค่ะ

ชอบจัง เพลงมันน่ารักดีอ่ะ

จะรอฟังน้องปุยฝ้ายร้องเน้อ...

---

เชพพพพพพพพพพพพพพพพบ๊ะ​ (ตึ่งตะดึ่ง​ ​ตึ่ง​ ​ตึง​ ​ตึ่ง​ ​ตึง)
คุณชอบไม๊ค่ะ​ ​ไม๊ค่ะ​ ​ผู้​ชายย
ชอบหญิงตรงไหน​ ​ไหน​ ​ไหน​ ​ไหน​ ​ไหน​ ​ไหนลองเผยใจบอกหน่อยเถิดหนา​

เชพพพพพพพพพพพพพพพพบ๊ะ​ (ตึ่งตะดึ่ง​ ​ตึ่ง​ ​ตึง​ ​ตึ่ง​ ​ตึง)
เอวยี่สิบหก​ ​อกสามสิบห้า​
หน้าผากโหนกนูน​ ​บวกลบหารคูณ​ ​คุณคงรู้ดี​

รักน้องจริง​ ​อย่าทิ้งน้องนะ​ ​เชพบ๊ะบ๊ะ​ ​น่ารักไม๊พี่​ ​เชพเสลนเดอร์​ ​เอ้อเหอเซ็กซี่​
น่าสนนะสิ​ ​น่า​เห็น​ ​น่าตี๋​ ​ชีกอออออออออออ

เชพบ๊ะ​ ​บ๊ะ​ ​บ๊ะ​ ​บ๊ะ​ ​บ๊ะ​ ​ไม๊หล่ะ​ ​ไม๋หล่ะ​ ​น่า​เคล้า​ ​น่าคลอ​ ​ตึ่งตะดึ่ง​ ​ตึ่ง​ ​ตึง​ ​ตึ่ง​ ​ตึง​
รีบมาสู่ขอ​ ​ขอเพียงล้านเดียว​เท่า​นั้น​แหละคุณ​

เชพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพบ๊ะ​
เชพบ๊ะ​ ​บ๊ะ​ ​บ๊ะ​ ​บ๊ะ​ ​บ๊ะ​ ​เชพพพพพพพพพพพบ๊ะ​


http://trueaf.truelife.com/music_station.aspx

---

สามอาทิตย์ที่ผ่านมา รั่วโคดๆ
มีเรื่องที่ชีช้ำเต็มไปหมด
และเรื่องโง่โง่ ก็ยังเป็นอยู่เช่นเคย

ผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อย
เขียนรายงานแบบเช้าชามเย็นชาม

ทำให้นึกว่า แล้วชั้นจะไปดูแลคุณคนไข้ได้งัย

ถ้ายังรั่วอยู่ยั่งงี้



เอาเหอะๆ
มันก็ผ่านไปเรื่อยๆ ละเนอะชีวิต




........................................................

เมื่อวันศุกร์ที่แล้วน่ะ  มีงานเลี้ยงพี่บัณฑิต 112 อีกปีแล้ว
เอารูปมาลงล่ะ

แต่ว่าไม่ใช่รูปในงานเน้อ ในงานไม่ได้เอากล้องไปง่ะ (เสียดายจัง)
เป็นแฟชั่นหลังงานเลิกแล้วกัน
แก้อารมณ์ขุ่นๆ ไปได้หน่อย

เด๋วว่างๆ แต่งรูปที่ไปงานซ้อมรับปริญญาเพื่อนๆ
แล้วจาเอามาลงง่ะ


รักดี เมื่อไหร่จะสบายดีซักทีน้า....

ร้อนตับแล่บ มาหลายวันล่ะ
ฝนตกซักที ดีใจจัง

ตอนนี้ ก็อ่านหนังสือๆ รอลงจากวอร์ดเด็ก ไปเรื่อยๆ
อีก week เดียวเท่านั้น

เจ้าขาวก็เปิดอยู่ตลอดเวลา
พร้อมกับไอ่ตุ่น (i-tune) ซึ่งเพลงที่ฟังซ้ำไปซ้ำมา
ก็ยังอยู่ที่ Flure อัลบั้มใหม่ - Tales เช่นเดิม
กำลังชอบเพลง อย่า
อีกซักพักละมั้ง ถึงจะปล่อยออกทางวิทยุ

อย่าเลือกยอมให้อารมณ์หวั่นไหวชั่วคราวนั้นอยู่เหนือกว่าเหตุผล
โอ้...​คติธรรมชัดๆ


ตอนนี้เป็นการรเริ่มฤดูที่เพื่อนๆ หลายๆ คน
จะรับปริญญาแร้ว...

ดีจัง ขอให้สวยๆ หล่อๆ กันในวันจริงทุกคน
จาตามไปถ่ายรูปได้ทุกคนมั้ยหนอ

คิดถึงงงงงงงงงงง

เปนตัวของตัวเอง มันผิดมั้ย....
ใช้ชีวิตในโลกส่วนตัว แล้วทำไม

ไม่อยากทุกข์ ไม่อยากเศร้า
แม้มันจะต้องเหงา
แต่ก็ดีกว่าต้องเสียใจ

ระบายสี แต่งเติมโลกให้น่าอยู่
ก็แค่นั้น

ใครอยากจะเหงา  ล่ะ ?

มาว่ากันถึงความบ้าของเราละนะ
(บางคน เค้าจะเรียกว่าความชอบละมั้ง)

มันมักจะเป็นความบ้า เป็นอย่างๆ ไป
เป็นครั้งๆ คราวๆ
โดยมี First Impression เป็นตัวกำหนด

และมักจะบ้าแบบ ดีเลย์

คือ จะช้ากว่าชาวบ้านไปซักระยะ
ซึ่งระยะที่ว่านั้น อาจ chronic เป็นปีได้
ซึ่งก็เป็นการดี
ทำให้รู้สึกว่า บ้าไม่ซ้ำใครดี
ไม่ตามกระแส
เป็นตัวของตัวเองดี

แต่ก็จะเป็นการปิดกั้นความคิด
ไม่ให้ชอบสิ่งอื่นๆ ในระยะนั้นนะ

แต่
พอมี impression ใหม่ๆ ก็จะ บ้าได้อีก

ยกตัวอย่างความบ้าเรื่องเพลง

เฉลียง
มันเริ่มจากไหนไม่รู้อ่ะ
อาจจะเริ่มจากพี่จิก ประภาส
ซึ่งจุดกำเนิดจริงๆ คงต้องขอบคุณทาทา
ที่พูดถึงพี่จิก ว่าเป็นไอดอล ในหนังสือเล่มหนึ่ง
ซึ่งถ้าจะขอบคุณจริงๆ มากขึ้นไปอีก ก็คงเป็นหนังสือเล่นนั้น
ในเครือ Open
ซึ่งถ้างั้น เราเริ่มอ่านพวก Open จากอะไรนะ
ซึ่งอาจจะต้องคิดถึง การอ่าน Brandage  ล่ะมั้ง
ก็ต้องว่าถึงพี่ชายเราที่ซื้อ Brandage มาละนะ
เฮ้ย...มันจะซึ่งมากไปล่ะ พอดีกว่า

มาถึงงานหนังสือซักปีนึง
ก็ไปแบกหนังสือเฉลียงเล่มนึงมา
ต้นเหตุจากความถูก
แล้วก็รักเพลงๆ นั้น มากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่รักแต่คิดถึง น่ะนะ
ตอนนี้ก็ยังคิดถึงเฉลียงอยู่นะ

อันนี้ก็เป็นวงแรกที่เรา บ้าอย่างดีเลย์เป็นสิบๆ ปี

Flure
เริ่มบ้าดีเลย์ประมาณ 2 ปี จากอัลบั้มสองของฟลัวร์
ซึ่งเริ่มจากการได้ปะคุณคิว ที่ San Miguel Musik Fest
ซึ่งดูๆ แล้ว ถ้าดีเลย์กว่านี้อีกซักพัก
ก็จะทันอัลบั้มสามพอดี
และบ้าได้นานอยู่
ขนาดเอาคุณคิวมาทำ wallpaper บน desktop
แต่ก็แค่นั้น

เพราะไม่นานต่อมา
เราสามารถบ้าเรื่องอื่น โดยแกล้งทำเป็นลืมคุณคิวไป
หลังจากที่ได้ปะพี่ต้าร์แอนด์เดอะแก๊งค์
ที่ เอาแต่เล่น vol.3 Paradox
แม้จะผ่านตา โชว์ของพาราด๊อกซ์
มาหลากครั้ง หลายคราวแล้วก็ตาม
เพลงที่ร้องตามได้ และรู้จักจริง
ก็มีแค่ ดาว ฤดูร้อน
และแอบนึกไปว่า เป็นวงร็อค แค่นั้น
แต่ตอนนี้ พี่ต้าร์ ได้มาอยู่บน desktop เรา เรียบร้อยแล้ว
พร้อมหนังสือ บันทึกลึกลับ Paradox X
ของเค้าดีจริง!!!
แฟนด๊อกซ์ รีบหาซื้อโดยพลัน

ของด๊อกซ์นี่ ก็ดีเลย์จากตอนที่ดอกซ์ฮิตๆ ซักห้าปีได้มั้ง

สองวงหลัง คงต้องขอบคุณคุณออยที่ลากเราไปดูคอนเสิร์ตน่ะนะ



ตอนนี้ เริ่มบ้าเรียนหนังสือ เริ่มอ่านหนังสือเรียนบ้าง
ซึ่งก็ดีเลย์อีกล่ะ (ชาวบ้านเค้าทำกันมานานแล้ว)
แล้วก็ไม่รู้จะเป็นไปได้นานแค่ไหน
แต่ก็ดีที่ได้เริ่มต้น ใช่มั้ย


อ่า...ตอนนี้ พันติ๊บก็คงใช้ได้ซะทีนะ ไปเยี่ยมดีกว่า
อ่อ...การบ้าพันติ๊บ ก็เป็นอีกหนึงอันที่แก้ไม่หายน่ะ
ตอนนี้ ไปมันทุกห้องเลย
ตั้งแต่เหลิมไท เหลิมกรุง หว้ากอ ก้นครัว กล้อง แกลอรี่
ราชดำเนิน สีลม สวนลุม เทค ยันห้องเล็ก ห้องน้อย
ทำไงดี ...

สุดยอดหนัง(ของเราตอนนี้) ใครยังไม่ดู เชียร์ขาดใจเลยนะเนี่ย
หดหู่ เศร้าหมอง ประทับใจ ซึ้ง หลายๆ อย่างรวมกัน
อัดอั้น คุ้มๆๆๆๆๆ  มากๆๆๆๆๆๆ

เหอๆ แค่นี้ดีกว่า ไปอ่านหนังสือเถ๊อะ!! 

ชอบ!!!! ก

วันนี้ คนนู้น คนนี้ก็ไปเที่ยวกัน
อยากมีใครซักคนบ้างจัง  ^^

เบื่อๆ ก็มาอัพสเปซอีกล่ะ
ยังไม่พ้นวันเลยนะคะ

...เมื่อไหร่จะมี คนที่ทำให้ใจไม่ต้องเหงา...

ซะงั้นอ่ะ

เอ่อ ที่อยากเขียนก็คือ
เราควรจะทำวันนี้ให้ดี ให้มันกลายเป็นอดีตที่น่าจดจำ
ไม่ใช่มัวแต่นึกเพ้อถึงวันพรุ่งนี้ ที่ไม่มีวันมาถึง

แค่นี้ล่ะ

เหมือนเจ้าของสเปซเลยอ่ะ
อืดดดดดดด..... ทั้งวัน

เมื่อกี๊เพิ่งดู อัจฉริยะข้ามคืน
เป็นรายการที่เราชอบมากๆ
วันนี้ แก้รหัสได้ในเวลาที่สั้นที่สุด ที่เคยคิดมา
คือนึกได้ปั๊บเลยอ่ะ
รหัสคือ ไฮโซหน้าเล็กเขียนเช็คกลับหัว

เหอๆ ถ้าคิดเรื่องเรียนได้เร็วแบบนี้บ้างก็ดีนะ

.........................................................................

เพิ่งไปอ่านสเปซ คุณดรีมมา
มีเป้าหมายสำหรับปีนี้ด้วย

เรามานึกๆ แล้วนะ
เราเองไม่มีเป้าหมายจริงจังซะที
ได้แต่ทำอะไรไปวันๆ เท่านั้นเอง
มีงาน ก็ดองๆๆๆๆ จนเค้าทวง หรือจะส่งก็ค่อยทำ
มีอะไรที่อยากทำ ก็อาศัยแค่ความคิดชั่วแล่น
พอให้มันผ่านไป

บังเอิญ บางทีก็โชคดี ทำมาถูกใจใครๆ
สนุกสนาน เพ้อเจ้อไปเรื่อย

แต่อยากมีการวางแผน อยากมีความรับผิดชอบที่ดี จริงๆ นะ

ถ้าถามว่าเป้าหมายสำหรับเราในปีนี้คืออะไร
ก็คงจะต้องเป็นความรับผิดชอบ นั่นแหละ

ตอนนี้ เราทำได้แล้วนะ
การปฏิเสธน่ะ
อันไหนที่เหนือบ่ากว่าแรง เราก็ต้องบอกผ่าน ใช่มั้ย
โดยไม่มีความรู้สึกผิด
อืม.... การเป็นผู้ใหญ่ มันอาจเป็นแบบนี้ก็ได้นะ

อยากอยู่ร่วมกะทุกๆ คนในสังคม
แต่ถ้าเราอยู่ร่วมกะตัวเองไม่ได้แล้ว
เราจะคุยอะไร กับใคร ได้หรอ

ดังนั้น ต้องเริ่มจากจุดเล็กๆ ก่อนนะ
เริ่มที่ตัวเราเองนี่แหละ

พูดงงมะ อือ...งงทีเดียวนะวันนี้
ทั้งๆ ที่คิดว่า ผ่านเที่ยงคืนแล้ว
มืดๆ เงียบๆ กะลังดี คงเป็นเวลาได้เกลาความคิด
แต่ยังไงก็แตกกระซ่านกระเซ็นเช่นเคย

............................................................................

เปิดวิทยุไว้เป็นเพื่อน
ไม่มีคลื่น วิทยุก็ซ่า
แต่เราก็นั่งฟังไปเรื่อยๆ

จุดหมายคืออะไรนะ

เอาล่ะ จูนความคิดให้ชัด

ตอนนี้ จะว่าอกหัก ก็ได้นะเนี่ย
แต่ก็เป็นอะไรงี่เง่าๆ ตามเคยล่ะ
เวลาแบบนี้ จะรู้สึกมีพลังทุกทีเลย

ชั้นจะต้องเอาดีให้ได้
ว่าอย่างนี้สินะ

ต่อไป ก็อยู่กับตัวเองให้บ่อยขึ้น
ร้องไห้ลดลง
ยิ้มมากขึ้น

ซักวัน ก็คงร่าเริงเหมือนเดิม

ไม่เห็นต้องคิดมากเลย.... จริงมั้ย

เปิดเทอมมาอาทิตย์นึงล่ะ
ตอนนี้อยู่ภาควิชาศัลยศาสตร์ออร์โธปิิดิกส์และกายภาพบำบัด
ว่าด้วยเรื่องของการเคลื่อนไหวของร่างกาย
ทั้งกระดูก ข้อ กล้ามเนื้อ...

ทั้งยุ่ง ว่าง เปลี่ยว เหงา เศร้า ฮาแตก เครียด งง...
ทุกอย่างผสมผเสปนเปกันไป


ว่าด้วยเรื่องตัวบุคคล
ก่อนอื่นก็ต้องขอขอบคุณอ.วิทเชษฐ์ ก่อน
มาเจออาจารย์ใน Rotate แรก นับว่าโชคดีเป็นอันมาก
ด้วยความที่เราเศร้า ท้อถอย และเคยเล่าให้อาจารย์ฟังไว้พอสมควร
ก็รู้สึกว่าอาจารย์ดีกะเรามาก (ก็ดีกะ นศพ.ทุกคนนั่นแหละนะ)
ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ เลย T-T

เรื่องที่สอง
เราแค่กระชุ่มกระชวยเป็นพิเศษ
แค่นั้นจริงๆ นะ
ก็รู้กันอยู่ว่า วอร์ดนี้ มีแต่พี่ Resident
หน้าตาดีเต็มไปหมด
(ถึงจะมีแฟนกันหมดแล้วก็ตาม)
เหอๆ เอานี่เป็นข้ออ้างให้ตั้งใจเรียนขึ้นมาได้ก็ดีนะ



นี่ก็เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นนะ
ชีวิตปีห้ายังอีกยาวไกล
ยังไง ก็ห้ามเบื่อมาก ห้ามเหงามากนักล่ะ

อันแรก ของแถมนะ
"วิธีดูดไฟล์จาก YouTube"
บางคนอาจจะทำได้แล้วน่ะ แต่เป็นอันที่ต้องเปิดจาก FLV ป่าว
อันนี้ไปเจอมาใหม่
http://vixy.net/
เข้าเวปนี้ล่ะ แล้วก็เอา url ที่ youtube น่ะ ใส่ลงไป
เลือกสกุลไฟล์
ถ้า windows ก็เอาอันที่เป็น .avi ละมั้ง
แต่ถ้ามี quicktime ก็เลือก .mov
เวลาเล่นก็ได้เลย ไม่ต้องไปหา flv player หรือว่า VLC มาล่ะ

เราก็เลยดูด mv flure มากองไว้มากมาย เหอๆ ช่างดีจริงๆ

............................................................................................
พูดถึง flure
ตอนนี้ เราก็เพิ่งมาเริ่มบ้าฟลัวเข้าซะแร้ว...
อ๊ะ...แต่เพลงเค้าดีจริงๆ นะ

แฮ่....

อยู่เฉยๆ
ก็เลยอยากอยู่เฉยๆ ต่อไป

เวลาอยู่บ้าน เป็นงี้ตลอดเรยยย...

เอาวะ...เปิดทีวีดูซะหน่อย

เจอแต่รายการแกรมมี่ แฮ่ม..!!!

แต่ก็ดีเนอะ มีเพลงนึง น่าร้ากกกก
อยากไปเล่นในเอ็มวีบ้าง
แต่พรหมยังไม่ลิขิตซักที


อีกนานมั้ยค้าาาา ?

บิ๊กแอส

เนื้อเพลง: พรหมลิขิต อัลบั้ม: Begins ดู เนื้อเพลง ทุกเพลงของ บิ๊กแอส

เหม่อมองบนฟ้าไกล จ้องมองด้วยความสงสัย ว่าใครกันนะใคร ที่พาให้เธอเดินหลงทางมาเจอกับฉัน มีคนเป็นล้านคน ช่างไร้เหตุจริงๆ ที่เราเจอกัน จากเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไร สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น ตกลงให้เรารักกันใช่มั้ย อย่างนั้นขอได้ หรือไม่ โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก ให้เรารักกัน เนิ่นนานถึงจนวันตาย โอ้วโอว ฉันขอได้ไหม เมื่อก่อนลมหายใจ ก็คิดว่าเป็นของฉัน แต่พอไดด้พบเธอ เพิ่งรู้จริงๆ ลมหายใจคือเธอเท่านั้น มีคนเป็นล้านคน ช่างไร้เหตุผลจริงๆ ที่เราเจอกัน จากเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไร สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองอีกครั้ง ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น ตกลงให้เรารักกันใช่มั้ย อย่างนั้นขอได้ หรือไม่ โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก ให้เรารักกัน เนิ่นนานถึงจนวันตาย โอ้วโอว ฉันขอได้ไหม ีคนมีอีกเป็นล้านคน ไม่มีเหตุผล ที่เธอต้องเลือกฉัน จากเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไร สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองอีกครั้ง ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น ตกลงให้เรารักกันใช่มั้ย อย่างนั้นขอได้ หรือไม่ โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก ให้เรารักกัน เนิ่นนานถึงจนวันตาย โอ้วโอว ฉันขอได้ไหม โอ้ว โอว ฉันขอได้ไหม